GROENE HEGGEN

Vooral in koude wintermaanden herinnert een vleug van groen ons eraan dat de doodsheid schijnbaar is. Veel bladhoudende planten zijn echter teerder dan hun bladverliezende soortgenoten. En in de schil van het Fryske land die grenst aan de Waddenzee, overleven alleen sterke planten. Vooral van zoutdragende, droge noord-westen wind hebben groenblijvers soms veel te lijden.      Toch zijn er wel een aantal soorten die hun nut kunnen bewijzen.

Buxus sempervirens

is een oersterk, groenblijvend heestertje. Gegeven is zijn bijzonder langzame groei. Dit kan zowel een voordeel als een nadeel zijn: betrekkelijk weinig snoeiwerk, maar in de luwte zitten is er niet direct bij. Een van de zwakke kanten van de Buxus is, dat hij wat moeite heeft met zeer tochtige plekken. De Buxus is een plant, die graag mest heeft. Een royale stikstofgift stelt hij op prijs (te verdelen over 3 keer, om de zes weken, te beginnen bij ca. 20 mei). Soms ziet men aan de Buxus gele randjes verschijnen. Ook dit heeft te maken met de bemesting: het is een teken van kaliegbrek, ofvoor ons nog onbekende sporenelementen.

De Buxus is bijzonder geschikt als randbeplanting, voor het aanbrengen van sprekende lijnen in de tuin, ook in de leine tuin. Ook als solitairplant is hij populair, vanwege de vele vormen, waarin hij kan worden gesnoeid.

De plant houdt wel van kalk in de grond, kan op klei goed worden aangeplant. Hij geeft voorkeur aan een vochthoudende (geen natte!!) standplaats en kan zowel de volle zon als de schaduw verdragen.

Cultivars:

Buxus semp. 'Rotundifolia'. Bladeren groter dan de soort. Een iets groffere palnt. Groeit sneller.

Buxus semp. 'Suffruticosa'. Groeit langzamer dan de soort. Geschikt voor hegjes die echt klein moeten blijven.

Buxus microphylla 'Faulkner'. Bladeren helder groen, ook 's winters. Een wat lossere groei dan de soort. Op Ferskaat worden meerdere soorten op hun gebruikswaarde getest.

Ilex aquifolium

De Hulst is een sterke, groenblijvende plant met leerachtige bladeren, al dan niet stekelachtig.

De struik verdraagt schaduw en is goed bestand tegen de wind. Hitte en droogte worden minder goed verdragen. Een niet te natte standplaats op de klei voldoet goed (grond luchtig houden).

De plant laat zich goed snoeien (bij voorkeur met snoeischaar). Snoeimoment: augustus (en evt. juni).

In de eerste jaren alleen slordige zijscheuten wegnemen; de hoofdscheut laten staan tot de gewenste hoogte bereikt is.

Cultivars:

Ilex aquifolium 'Alaska'. Smal opgaand; bladeren sterk gestekeld. Goed besdragend en zeer winterhard.

Ilex aquifolium 'Argenteomarginata'. Bladeren wit gerand.

Ilex aquifolium 'Aureomarginata'. Bladeren gedeeltelijk gaafrandig; goed besdragend.

Andere cultivars staan bij ons op proef.

Lavandula angustifolia

Een aantal cultivars van dit laagblijvende heestertje is geschikt voor het maken van lage heggetjes, cq. randbeplanting. Geuren spelen in de tuin een steeds belangrijkere rol. Wat dit betreft, houdt de Lavendel een naam hoog. De Lavendel kent een rijke bloei in (violet)blauw, roze of wit. De bladkleur is grijgroen.

De Lavendel is niet echt kieskeurig, als het om de bodem gaat. De grond moet wel goed doorlatend zijnen niet te voedselrijk: de plant heeft een hekel aan een 'een natte voet'. De Lavendel verlangt een beschutte, zonnige standplaats(!). Een nadeel van de plant is, dat hij niet tegen te strenge winters kan. Afdekken is dan geboden. Snoeien van Lavendel dient te geschieden in april. Dan maximaal "halverhout"snoeien. (D.i.: in ieder geval nog een stuk van het kruid cq de bladeren laten zitten.) Na de bloei dient de plant  'geschoren; te worden, om de groei van de nieuwe scheuten te bevorderen.  te diep snoeien is vaak dodelijk voor de Lavendel

Cultivars:

Lavandula angustifolia 'Edelweiss'. Bladeren grijzig groen. Bloemen wit, in lange trossen. Nieuwe cultivar.

Lavandula angustifolia 'Hidcote'. Bloemen diep paars-blauw. Hoogte ca. 50 cm.

Lavandula angustifolia 'Munstead'. Bloemen purper blauw. Doogte ca. 45 cm.

Lavandula angustifolia 'Rosea'. Bloemen zeer licht lilaroze. Hoogte ca. 50 cm.

Ligustrum ovalifolium

De Liguster heg is een uitstekende windbeschermer. Eveneens is de plant goed wind- en zoutbestendig. Het soms wat saaie imago is hoogstwaarschijnlijk veroorzaakt door opa's fanatieke knipperij. Een wat lossere groeiwijze laat de plant bloeien en vervolgens verschijnen de talrijke zwarte besjes.

De plant stelt geen eisen aan de grondsoort. Een te natte standplaats wordt minder gewardeerd

Met elfstedentochtwinters willen de bladeren weleens bevriezen: volgend voorjaar komen ze in de regel zonder problemen terug. Snoeien kan in iedere gewenste vorm. Goed terugknippen bevordert de bossigheid.

De goed- en zilverbonte cultivars (L.o.Aureum; L.o.Argenteum) groeien langzamer en zijn wat teerder dan de soort. Een goede gele soort is de L. vicaryi: zeer winterhard.

Lonicera nitida (CV)

De Lonicera (Kamperfoelie) is een uitgebreide plantenfamilie. Klimplanten, bladverliezende en ook bladhoudende heesters behoren ertoe. De Lonicera nitida Cultivars zijn bladhoudende struiken waarmee prima heggen kunnen worden gevormd.

De L. nitida Cultivars zijn probleemloze planten. Bepaalde soorten zijn zeer winterhard. Over het algemeen kunnen de struikjes goed tegen zout en zeewind. Ze worden middelmatig hoog(0.5- 1.5 meter). Ze kunnen aangeplant worden op zonnige plekken, maar gedijen ook in de schaduw.

Aan de grond worden geen bijzondere eisen gesteld.

De beste planttijd is maart / april. Bij planting de planten 1/3 terugsnoeien. Voor een goede bossigheid dit een jaar later herhalen.

Cultivars:

Lonicera nitida 'Elegant'. Goede heggenstruik. Hoogte ca 1.25 m. Gebogen takken; Bladeren eirond. Bloemen klein: Groengeel. Bessen: Glanzend violet.

Lonicera nitida 'Hohenheimer Findling'. Sport uit Elegant. Beter winterhard.

Lonicer nitida 'Maigrün'.Groeiwijze compact. Zeer goed snoeibaar. Bladeren glanzend groen; in winter langer aanblijvend.

Mahonia aquifolium

Voor een ongeveer 1 meter hoge heg is de Mahonia een geschikte plant. Over het algemeen goed winterhard. Het blad verandert in de winter van kleur: naar brons /bruinrood.

In het voorjaar bloeit de Mahonia met gele trossen. De planten zijn redelijk zoutbestendig, groeien op meerdere grondsoorten en verdragen de schaduw goed. Snoeien dit te gebeuren na de bloei.

Mahonia aquifolium 'Apollo' is een laagblijvende cultivar, geschikt voor rand- en vakbeplanting; deze valt op door vaak zeer uitbundige bloei.

Prunus laurocerasus 'Rotundifolia'

De 'gewone'Laurierkers is geschikt voor brede en hoge hagen. De plant houdt van een wat 'warmere'grondsoort. Op koude slempige klei voelt hij zich wat minder thuis. Ook is het blad zoutgevoelig. Dit is te zien aan bruinverbrande randen om het blad. Zout- en windinvloeden maken de bladeren 's winters bruingeel. Op luwe plaatsen en op plekken waar de directe invloed van de zee afneemt, kan de laurierkers zijn diensten bewijzen. Prunus l. Caucasica en Pr. L. Greenpace zijn aanzienlijk sterker dan de soort. Op FERSKAAT houden deze stand.

Elaeagnus ebbingei

 Sterker dan de Prunus is de Elaeagnus ebbingei. Met zijn dofgroen blad met zilveren onderzijde is de plant zowel geschikt voor de ietwat lossere heg, alsook voor een meer geknipte vorm. Geplant in lossere grond is het een goede groeier. De goede snoeitijd is eind mei, na de (onopvallende) bloei. Deze plant kan tot dicht aan de zee (bijv. Harlingen; Julianadorp) worden aangeplant.

Ook te noemen zijn:

Berberis buxifolia 'Nana . Zeer laagblijvend.

Euonymus fortunei 'Emerald 'n Gold'. Geschikt voor randbeplanting.

Pyracantha (enkele soorten en cv's)

Vragen of reacties n.a.v. dit artikel?? Mail!!